|
Henk: Spaanse les in Cusco Joan: Fe Yunca Puncu |
|
Myrthe: Hermanas de Calcutta Bette: stage in de jeugdgevangenis
|
 |
|
|
Henk: "Veel en lekker eten en na 40 jaar weer in de klas..." Alhoewel het al weer bijna 40 jaar geleden is dat ik mijn laatste schooldag vierde, bekroop mij deze ochtend toch weer het gevoel alsof het mijn eerste dag was op 4 jarige leeftijd. Niet dat ik aan mijn moeders rokken wilde gaan hangen, ik zou flink het klasje binnen gaan net als toen. Maar nadat het schoolgebouw al geen grootse indruk maakte met een receptie op straat was de wandeling naar het klaslokaal op zijn minst niet verwacht. Ook de gang naar het lokaal met trapje op en trapje af deed mij vrezen voor iets ergs. Wees gerust beste lezer: na het starten van de lessen bleek er iets professioneels in gang gezet te zijn en als alle vierkante meters schoolruimte bij elkaar opgeteld worden dan staat er een beste school. Mijn eerste indruk. Ik ben vooralsnog niet de minste van de klas en de woordenschat die ik heb geeft mij een beetje voorsprong. Maar nog maar zien of ik die voorsprong vast kan houden als het echt serieus gaat worden met de grammatica. Ook het begrip beginner is nogal ruim te zien en misschien had ik wel iets hoger kunnen gaan zitten. Maar het gaat goed en ik denk veel te gaan leren de komende 4 weken. |
|
Het is bijna niet aan te geven waar het accent van zo´n reis ligt en wat het meest zal blijven hangen in de herinneringen. Maar mijn keuze om in een gastgezin te gaan wonen gedurende mijn tijd in Cusco is een goede geweest. Beter had ik het denk ik niet kunnen treffen met mijn hospita. Amelia is altijd ruim voor de studenten opstaan al in de keuken bezig om het ontbijt te verzorgen en steeds is er iets warms bij, zoals pannekoekjes of gebakken eitjes. Trouwens deze ochtend had zij kleine plakjes banaan gebakken en dat is aan te raden. Fruit is één van de levensbehoeften dat hier volop verkrijgbaar is. Nou dat merken die studenten want iedere morgen staat er minstens een halve liter vers vruchtensap voor ieder. En wel opdrinken want iedereen lust vruchtensap volgens onze kokkin. Koffie, thee en verse broodjes, wat wil je nog meer als in een kosthuis wonende student. Als de lessen voorbij zijn spoeden wij ons naar huis omdat we weten dat de maaltijd die zij die ochtend bereid heeft lekker zal zijn. Natuurlijk dien je op te passen want gewoonten en gebruiken verschillen en het gezegde dat smaken verschillen gaat hier zeker op...... |
|
|
Ingrid:"ze noemen me nu professora, wat een eer!" In Cusco werd ik netjes opgehaald en naar mijn appartement gebracht. Het was een van de mooiste appartementen die de school had vertelde de man mij. Nou ben ik heel benieuwd hoe die andere appartementen eruit zien. Maar het is goed voor 4 weken. Cusco is tegen een berg op gebouwd daarom is er niet overal in alle delen tegelijk water. Maar als ik onder de elektrische douche stond kwamen er toch steeds ongeveer 10 warme straaltjes water uit. Nu zit ik trouwens alleen met een ander meisje uit Nederland in het appartement, erg gezellig.De stad is heel toeristisch, veel verkopers die je aanspreken, en steeds zeg je dan no gracias. Het aanbod in massages is erg groot, net als schilderijen en sieraden. Verder zijn er echt honderden winkeltjes en restaurantjes. De enige mensen die in traditionele kleding lopen zijn mensen die een lama bij zich hebben of een lammetje zodat je een foto van hen kan maken. Ik verwacht wel dat buiten het centrum mensen er in het dagelijks leven wel deze traditionele kleding aan hebben. |
 |
|
| Maandag ben ik meteen begonnen met het vrijwilligerswerk. Het is op een kleuterschooltje met 3,4 en 5 jarige kinderen. Ik zit bij de 4 jarigen en het is erg leuk. Ik werk van 9 tot 12.30 dus wel lekker rustig. Ik help de juf een beetje want er zitten ongeveer 23 kinderen in de klas. Voor de les begint bidden ze eerst en in de pauze krijgen sommige kinderen extra eten, zoals overheerlijke gekookte aardappelen en eieren. Ook hebben ze deze week iedere dag geoefend om te marcheren. Ik dacht bij mezelf dat zal toch niet iedere dag hoeven. Maar het had een reden. Gisteren was er een optocht met allemaal kleuterschooltje die dan naar een plein moesten lopen. Ik mocht of moest samen met een moeder het spandoek dragen met de naam van de school erop. Nu was dat natuurlijk geen probleem met mijn jarenlange carnavalsoptochten loop ervaring. Alleen keek iedereen me wel aan want ik was natuurlijk de enige buitenlander. Vandaag hadden we feest op school en hebben we een poging gedaan om de kinderen een film te laten kijken, daarna gedanst en veel gesnoept van alle dingen die de moeders hadden meegegeven. De kinderen zijn erg knuffelig en willen weten hoe je heet en zwaaien steeds naar je. En ze noemen me nu professora, wat een eer! Het enige is het taalverschil dat soms een probleempje geeft. Zo kwam er een jongentje naar me toe met mijn hand op zijn broek en hij kwam van de gang af. Dus ik dacht hij is naar de wc geweest en ik moet zijn broek dicht doen. Je raad het al, toen hij begon te springen had ik wel door dat hij nog moest. De eerste dagen ging ik met de taxi naar het werk maar nu ik de weg weet, ga ik te voet. Een half uur heen en weer een half uur terug. | ||
 |
Geraldine: "De Geraldine 9 vermenigvuldiging..." Gisterenavond heb ik dan een 'lesvoorbereiding' gemaakt en veel voorbeelden gezocht om samen met de leerlingen op te lossen. Vanochtend ben ik vol goede moed naar school vertrokken. Best wel spannend. Gelukkig staat de leraar me wel bij. |
|
Vervolgens heb ik samen met hen een oefening opgelost en bij die oefening heb ik 'la comprobación de Geraldine 9' uitgelegd. Omdat ze de proef hier niet kennen en ik ze kom introduceren heb ik ze maar naar mezelf vernoemd. Paula vond dat ook een goed idee. Verder heb ik met hen nog enkele voorbeelden gemaakt en daarna heb ik ze zelfstandig aan het werk gezet. |
||
Marjon en Charlène: Spaanse liedjes zingen met de lerares..." Eindelijk is het dan zover! Na een zware reis van 14 uur op donderdag en nog eens 2 uur op vrijdag, kwamen we aan op het vliegveld in Cuzco! Even wennen die hoogte! Na 10 passen een heuveltje op moesten we al een korte pauze inlassen! Wat een conditie! Maar na een paar wandelingen door Cuzco gaat het al steeds beter! Op het vliegveld werden we opgehaald door onze Nederlandse contactpersoon en zijn we in een taxi naar ons appartementje gereden In 2 dagen hebben we al veel indrukken opgedaan! Op de dag dat we aankwamen was er een optocht in de stad. Mensen gekleed in typische Peruaanse klederdracht liepen dansend door de straten. Ook vandaag was er een feestdag waarbij in een optocht mensen verkleed waren en maskers droegen. |
|
|
Samen met een Duits meisje zijn we ingedeeld bij Valerie, een aardige Peruaanse vrouw van pas 25 jaar. We krijgen elke ochtend 4 uur Spaanse les en tussendoor hebben we een half uurtje pauze. Er wordt veel stof behandeld maar ook spelen we spelletjes, zingen we Spaanse liedjes (wil je waarschijnlijk niet horen!) en zijn we naar een markt geweest. Vorige week hebben we na twee weken observeren, voor het eerst les gegeven. Aan de lagere klassen hebben we bewegen en muziek gegeven en aan de hogere klassen volleybal en veel tennis. We geven alleen les en we hebben beiden van elke groep een klas. Is even spannend zo’n eerste les in het Spaans voor 40 kinderen!! Maar het ging vrij goed voor een eerste keer! |
||
Claudia en Tina": Ultima dia en Hogares Libertad"
|
 |
|
 |
Ook was de waterinstallatie die we aangeschaft hadden van het sponsorgeld nagenoeg klaar door het harde werk van Luiz. Daarnaast hebben we nog twee matrassen aan kunnn schaffen en een hele inboedel voor het restaurant "los Tesoritos" waar de oudere jongens werken en dat bij het weeshuis hoort. Als klap op de vuurpeil kregen alle kinderen een nieuw schooluniform. Hier vroegen ze al weken naar. Ze hebben hier schooluniformen om het verschil tussen arm en rijk minder toonbaar te maken, maar als ze erg verouderd zijn dan is het heel fijn nieuwe te krijgen! Alweer een grote vreugdedans en wat een blijdschap!Wat ontzettend mooi dat wij dit kunnen en mogen doen namens alle lieve sponsors uit Nederland! Wat geeft dit een ongelofelijke energie! Hier kunnen we nog maanden, nee jaren op teren! Daarna iederen een hele dikke knuffel gegeven, waarna er wel 4 minuten werd gebeden voor Claudia en Tina in de kring...Na een laatste "vaya con dios" met een brok in de keel toch maar echt gegaan,...zucht...wat een ongelofelijke ervaring! Nelly, Giovanna, Oswaldo, Katy, Jesus, Eder, Fernando, Betsabe, Joshua, Nolberto, Mijail, Freddy, Angela, Saemi, Raul, Robinson, Samuel, we gaan jullie missen! |
|
|
Het gaat prima met me, heb het helemaal naar m´n zin hier! Wat is peru een geweldig land zeg! Al veel gezien en gedaan, de inca trail gelopen, en erg leuke mensen ontmoet. Dat zit helemaal goed hier dus! |
||
Elke dag komen er zon 20 kinderen. We leren ze over agricultuur (waar ik natuurlijk bijzonder veel verstand van heb, engels, sporten met ze, en hebben vooral heel veel lol. |
 |
|
 |
Eveline: "Vlooienbeten en topografieles...! " |
|
Dinsdag was een bijzondere dag op m´n vrijwilligerswerk. Ik was wat kids aan het helpen met huiswerk, toen even van de jongens zei dat ik op moest staan, want er zouden intelligente personen aankomen die hem gingen helpen. Wat bleek, van half 10 tot half 12 kwamen er kinderen van een privéschool uit Cusco. Kinderen van de privéschool werden gekoppeld aan een kind van Benificiencia. Samen gingen ze huiswerk doen. Super mooi om te zien hoe de kids van Benificiencia luisterden naar de ´intelligente´ uitleg van de kids van de privéschool en hoe er werd samengewerkt en lol gemaakt. De kids van mijn project wassen 1x in de week zelf hun kleren. Vandaag werden ze geholpen door de kids van de privéschool. Met z´n tweeen rond een teil en samen boenen. Tot slot hadden de kids van de privéschool een lunch meegenomen, 1 voor zichzelf en 1 voor een jongen van Benificiencia. De jongens zaten te genieten van de luxe lunch! Prachtig om te zien!
|
|
|
 |
Laura en Sandra: 'Doei en tot ziens met bonbons...." We werken bij Casa de Hoger de la Esperanza (iets in de trand van opvangtehuis de Hoop) bezocht. We werken in een opvangtehuis voor kinderen en tieners die uit huis zijn geplaats vanwege sexueel, lichamelijk of ander geweld, ook zitten er tienermoeders en andere kinderen die vanwege iets niet meer thuis kunnen wonen. Het is een soort tijdelijke opvang, hierna gaan de meesten ergens anders heen. Tot 18 jaar kunnen ze in het huis. Er zit gewoon een meisje met een baby van 3 dagen (die was nog zoooo klein) en dat meisje was gewoon een jaar of 13, ook zit er bijvoorbeeld een tienermoeder van 15 die vroeger hoertje was, best heftig. Er werken ook psychologen en nog een kokin en wat andere medewerkers. Het huis maakt ook zelf bonbons (jammie, we hebben er toen we gingen kijken vorige week meteen wat geproefd mmmmmm), sieraden en vermaakt kleding (van oude kleding maken meisjes van een jaar of 8 al gewoon hele mooie nieuwe kleren), dat kunnen ze dan allemaal weer verkopen. |
|
Echt een mooi project. Ook hebben we heel veel geld ingezameld waar we waarschijnlijk nieuwe matrassen, dekbedden, eten en wol voor kleren van kunnen kopen. Ook willen we graag nog geld besteden aan bijvoorbeeld kralen, kunnen we samen met de meiden (wat over het algemeen is het een opvangtehuis voor vrouwen, maar er zitten ook wat kleine jongetjes) sieraden maken. Vandaag hebben we volleybal en voetbal met ze gespeeld op een speelveld in de buurt. Dat was erg leuk. Ook heeft Laura wat met kindjes getekend en Sandra heeft nog een meisje van 17 (met al een baby van 1 jaar) wat Nederlands geleerd. Ze was erg leergierig en kon ook al wat Engels. Toen we weg gingen vanmiddag werd er ´´Doei en tot ziens´´ geroepen, erg grappig. De kinderen hangen steeds aan ons en willen graag knuffelen en opgetild worden. |
 |
|
 |
Suzanne:"heftig die indrukken..." Mijn eerste week project zit erop. Het was wel allemaal even wennen. Ik ga met de bus naar het project, nouja ...busje. Het zijn echt kleine busjes en iedereen moet altijd heel hard lachen omdat ik zo groot ben (ze hebben niet door dat ik ze ondertussen kan verstaan ... nouja een beetje dan). Mijn eerste dag zag er zo uit: iemand deed mij de deur open en dat was het. Niemand zei wat ik kon gaan doen ofzo. Gelukkig was er nog een andere nederlandse vrijwilligster.De kinderen zijn heel aanhankelijk en nieuwsgierig. Er waren ongeveer 20 meiden. 3 hebben al een kind. En 2 zijn hoogzwanger. Ze waren 17 jaar. Het schokkende was dat zij dit alles heel normaal vinden daar. Wanneer ik iets vraag maken ze er grapjes over en lijken ze wel trots op het feit dat ze zwanger zijn. Ze snappen niet dat ik geen kinderen heb terwijl ik kinderen leuk vind. Het lijkt wel alsof je een pop aanschaft. De 3 babies in het huis worden door iedereen verzorgt. Het enige wat de moeder zelf doet is borstvoeding geven. Voor de rest heb ik niet het idee dat er sprake is van moederliefde. Best heftig dus al die indrukken. |
|
In het project gaat het hartstikke goed. Dagelijks heb ik gesprekken met de meiden. Ze vertellen me echt heel veel en volgens mij vinden ze veel steun bij me. Ik werk veel aan de hand van tekeningen, dat maakt het communiceren toch wat makkelijker. Voor de kleinste kinderen heb ik handpoppetjes gekocht om mee te communiceren, dat werkt altijd goed. |
||
Milan: "Rood, zwart en een liter bier" Maandagmiddag heb ik voor het eerst met de kinderen in het |
 |
|
 |
Vrijdag, vandaag, dus de laatste Spaanse les. Een test gemaakt en een woordenspel gedaan. Fanatiek gespeeld en dus een liter bier gewonnen. 11:00 uur wilde we met ons groepje naar een dierenpark toe, maar dat bleek gesloten. Toen hebben we de taxi genomen naar het huis van Gabi (docent Spaans) en daar dat verdiende biertje gedronken. Ze woont ver buiten het centrum en dus konden we even de weilanden in, dwars door de maisvelden. Daarna weer terug naar het centrum en na een stokbroodje gegeten te hebben ben ik richting project gaan lopen. Onderweg tien rollen wc-papier van een arme man aan de kant van de weg gekocht en de kinderen in het weeshuis elkaar laten inpakken. Jammer dat het weer niet zo goed was vandaag, de kinderen vonden het hoe dan ook mooi. |
|
Janine: "Huis van de sterren....." Chaska Wasi: vertaald uit het Quechua; huis van de sterren. Men had geen betere naam voor het project kunnen bedenken, want de kindertjes zijn sterretjes, ieder op zijn of haar eigen manier.Chaska Wasi is een prachtig initiatief, gerund door mensen die hun hart hebben opengesteld voor kansloze kinderen. Kinderen die zijn achtergelaten in een kartonnen doos langs de weg, kinderen die veel te lang opgesloten hebben gezeten in een kelder, verwaarloosd door de ouders. Sommigen zijn daadwerkelijk wees, anderen een schande voor de familie. In Peru wordt een verstandelijk gehandicapt kindje in de familie, gezien als falen van de ouders. Hard, maar helaas waar. Veel voorzieningen voor deze kinderen zijn er niet. De eerste twee dagen bij Chaska Wasi moest ik wennen. Een adres had ik niet nodig om het huis te vinden, ik kon afgaan op het gegil en lawaai. Altijd schreeuwt, huilt, krijst er wel iemand. Ik had het gevoel voornamelijk als politieagent te fungeren; kinderen uit elkaar halen, kinderen troosten die waren gevallen, mezelf verdedigen tegen kids die je proberen de ogen uit te steken of in je handen te bijten. |
 |
|
 |
De eerste paar dagen was er een jongen (Willy)die het continue op mij had gemund, steen vloog rakelings langs mijn gezicht, emmer tegen mijn hoofd, klappen die ik soms kon ontwijken, maar soms helaas ook niet. Gelukkig heb ik genoeg supernanny gekeken om te weten dat kwaad worden en gillen niet helpt, dus gebruik ik nu de ¨afleidingsmethode¨. Zodra een kindje iets doet wat niet kan probeer ik hem of haar aan het lachen te krijgen, en dat werkt meestal wel. Willy heb ik een keer of dertig mijn naam laten schrijven (lees: puntjes gezet die hij dan moest overtrekken), zodat hij aan me kon wennen. En nu roept hij zelfs mijn naam (of iets wat er op lijkt) en zijn we vriendjes. Zulke dingen zijn gewoon heel erg leuk om mee te maken. Wat er precies met ieder kind aan de hand is weet ik niet. Volgens mij weet de begeleiding het in sommige gevallen ook niet. Er zijn kindjes met het syndroom van Down, kindjes die schizofreen zijn, kindjes met trauma´s.. Maar psychologische begeleiding is er helaas niet, dus iedereen doet maar wat hun goed dunkt. Ben het lang niet altijd met de leiding eens, maar echt ertegenin gaan doe ik niet. Men mept en gilt nogal eens naar de kinderen, op momenten dat ik denk dat afleiden beter werkt, maar goed. Kinderen die veel kwaad zijn hebben gewoon aandacht nodig, helaas wordt vaak negatieve aandacht gegeven in de vorm van straffen, terwijl met een simpele knuffel het probleem vaak is opgelost. |
|
Verder bestaan mijn werkzaamheden voornamelijk uit het op de pot zetten van kids en vieze broeken verschonen. |
||
Marlies: "Onderscheiden met een speldje.....!" |
 |
|
 |
Zaterdag begon het voetbaltoernooi wat gehouden werd om het jubileum te vieren. Uiteraard was dat hartstikke leuk en zijn we 3e geworden. Vele fotos en schaafplekken later mochten we de 'copa' in ontvangst nemen. Na een matig soepje ging ik met gustavo (Gustavo nummer 3 hier ondertussen), Harold en Carlos lekker richting het centrum om meer kip te eten. We eindigden in de Bijenkorf van de stad, op een markt en midden op een kruispunt om fotos te maken. Erg grappig om daar als enige blanke (er zijn bijna geen toeristen in Arequipa) met drie Peruanen rond te scharrelen die je zo nu en dan even optillen of rondzwieren. |
|
Om mijn verlegenheid nog meer te vergroten kwam hij eerst nog om mijn achternaam vragen. En ja hoor, daar kwam het al: We hebben vandaag een bijzondere gast in ons midden, ze komt uit Holland en ze werkt in Cusco in Nuevo Amanacer. We zijn erg blij dat ze er is. Dames en Heren, applaus voor Mies Kuhnen! Onder luid gejoel van mijn mannen en het overige publiek mocht ook in een speldje in ontvangst nemen. Wat had ik een kleur zeg! Goddank had ik voor mijn vertrek een mooie zwarte blouse gekocht dus ik kwam netjes voor de dag. Ik was helemaal ontdaan maar voelde me wel supertrots. Om 7 uur, na het feest, vertrokken we weer met de bus richting Cusco. In de bus kwam ik naast een onbekende man te zitten. Maar 14 mannen om je heen laten dat natuurlijk niet gebeuren! Ik werd dus meteen verplaatst naast een van mijn schatjes. En zo ging het het hele weekend. Ik heb me nog nooit zo veilig gevoeld. Elke kamer die ik binnenstapte werd een stoel vrijgemaakt voor me, ik kreeg als eerste eten, heb geen dag mijn bord zelf afgewassen en als ik om de hoek brood wilde kopen kreeg ik een equipe aan bescherming met mij mee, omdat het niet veilig zou zijn. Af en toe een kneepje in de wang, een zoen of een cadeautje van mijn baas midden op de dansvloer -oorbellen, superlief!- deden me gewoon geweldig voelen. Vanmorgen om half 7 was ik weer in Cusco en ben ik door de taxi afgezet. Het was een heerlijk weekend. |
||
Marina en Lieke: "Spaanse speeches en Engelse lessen..." In het weeshuis Aldea Infantil Pablo Segundo II (Peruanen zijn van de lange namen), zijn wij op dit moment bezig met het opknappen van een ruimte. |
 |
|
 |
Erg gaaf om te merken dat we nu echt al best wel ver zijn met het lokaal en nog niet eens een kwart van het geld opgemaakt hebben. Niet normaal hoeveel je hiermee allemaal kan doen. We hebben contacten met Stichting HoPe (Holland-Peru) en gaan daar deze week kijken om meubels te gaan kopen. Er zijn weer een hoop ideëen bijgekomen en we zouden nu bijvoorbeeld ook meer Engelse leesboeken aan kunnen schaffen of leer- en werkboeken voor de kinderen...! De opening was een goede zet van ons geweest om de volwassenen wat meer te betrekken en te motiveren! De psychologe was bijvoorbeeld helemaal weg van ons beloningssysteem met behulp van stickers als de kinderen op tijd komen voor de les. Wij hebben een speech gegeven (jaja in het Spaans!!) over het belang van Engels voor de toekomst van de kinderen (veel banen hier zijn in het toerisme) en het belang van het ´leren op tijd komen´. Dit werd helemaal ondersteund door de psychologe die ons bijviel in het motiveren van de moeders door wat psychologische fases te benoemen. Erg vet. De directrice mocht het lintje doorknippen en vertelde na ons uitvoerig bedankt te hebben dat ze er naar uit ziet om bij ons Engels te gaan leren. Prachtig voorbeeld dus voor de moeders! Ook vertelde ze dat het belangrijk is om Engels te spreken omdat ze zo beter konden communiceren met de vrijwilligers die kwamen helpen in de huisjes. |
|
We hebben na die ochtend weer 5 nieuwe inschrijvingen voor de volwassenen erbij en hebben nu elke week één klas van 11 en één van 8 volwassenen!!! Bijna 20 man willen leren dus! Vragen werden gesteld of er ook mensen van buiten het terrein mochten komen. Ze leken echt geinteresseerd en we hebben ze blootgesteld aan Engelse boekjes waarin ze gingen bladeren. We hebben tips gekregen van ´moeders´ toen we vroegen hoe we het beste met hun kinderen konden omgaan. Een geweldig idee kwam van een moeder om de ondertiteling aan te schakelen op Engels als ze samen met de kinderen televisie kijken. Voelde erg goed om te merken dat ze er écht mee bezig waren! |
 |
|
Kim: "Nieuwe schoenen voor alle kinderen..." Vandaag was onze eerste werkdag bij het weeshuis. Toen we aankwamen vlogen gelijk allemaal kinderen op ons af die ons vast wilden houden enzo, heel schattig! We hebben daarna met de psychologe afgesproken dat we twee ochtenden en drie middagen gaan werken. In de ochtenden werken we dan met twee kleintjes, waarbij we eerst gaan observeren en later vooral aan het taal- en spraakvermogen gaan werken. Vandaag zijn we met Jose begonnen, een heeeel lief jongetje van 3. Hij was steeds aan het lachen en ging ook met ons dansen. We hebben hem vandaag via plaatjes woordjes geleerd en tussendoor een beetje gespeeld. In een huis wonen ongeveer 8 kinderen met 1 moeder... in het huis waar we vandaag waren, lag ook een babietje van 2 maanden. De gedachte dat zij door haar ouders in het ziekenhuis is achtergelaten vind ik wel erg... Veel ouders van kinderen zijn alcohol- en/of drugsverslaafd. Er is ook een meisje dat ´was kwijtgeraakt´ in het winkelcentrum. Bij een ander meisje is het verhaal helemaal dramatisch... haar ouders waren zo arm dat ze thuis alleen kaarsen als verlichting hadden. Toen ze een keer allebei dronken waren, is er een kaars omgevallen waardoor er brand ontstond. De moeder vloog in brand en vader dacht dat te blussen door een steen naar haar te gooien... Moeder is hierdoor overleden en vader zit in de gevangenis... |
||
|
Wij kunnen hier natuurlijk niks aan veranderen, maar het is toch al fijn als je in ieder geval iets kunt doen. Van de week zal ik de cadeautjes meenemen die ik vanuit Nederland heb meegenomen! In de middagen gaan met twee jongetjes van 11 jaar werken. Ze schijnen allebei nogal moeilijk te zijn, dus ik ben benieuwd! We hebben wel het idee dat we er nodig zijn, waardoor we ook wel zin om daar te werken! Gisteren zijn Marloes en ik met nog twee vrouwen van het weeshuis naar een soort shopping mall gegaan om spullen in te slaan en dat is goed gelukt. Voor degenen die echt hele kapotte schoenen hadden, hebben we alvast nieuwe gekocht.
|
|
Marieke: "Papegaaitje leef je nog..." Wat hebben Peruanen een uithoudingsvermogen!! Cusco is een stad met vooral heel veel straatjes stijl omhoog en naast dat het erg mooi is, is het erg vermoeiend. Uiteraard ligt mijn huis boven aan in zo`n straatje, met het gevolg dat ik elke dag hijgend omhoog loop en ingehaald wordt door Peruaanse vrouwtjes van 85 met volgeladen ezels. Respect! |
||
Maandag ben ik hier officieel begonnen met het vrijwilligerswerk en het is erg leuk. De kinderen wonen met 7 in een huisje met een substituut-moeder die er ook echt 24 uur per dag woont. 1 dag per week is zij vrij en dan komt `tante` oppassen Een erg leuk systeem, het lijkt heel veel op een normaal gezin. De kinderen zijn erg leuk, ze zijn dol op "Papegaaitje, leef je nog" Ook al verstaan ze alleen "Iadea" en "Poef". Marco, 2 jaar, loopt de hele dag alleen maar te gillen, met dingen te gooien en heel boos te kijken, maar zodra we "papegaaitje leef je nog" gaan zingen, steekt hij zijn kleine handjes uit en zingt hij vrolijk mee. |
 |
|
|
Weer 2 weekjes Caicay erop zitten. Ik zou nu eigenlijk klaar zijn daar en aan mijn volgende project beginnen, maar ik heb vorige week besloten de plannen enigzins te wijzigen. Ik vind het zo leuk in Caicay en de kinderen zijn zo lief, dat ik besloten heb mijn andere project te schrappen en hier nog 2 weken langer door te gaan! Daarna ga ik dan richting het zuiden reizen.. |
||
 |
Emilie en Veerle: "Zoveel liefde van de kinderen..." Midden maart zijn we begonnen met ons vrijwilligerswerk in het prachtige project een uurtje van Cusco: 'Fe Yunca Puncu'.
Het project is opgericht voor kansarme kinderen waarvan de meeste ouders kampen met een alcoholprobleem. Het is gelegen in het kleine dorpje Cai Cay die heel veel charme en authentiek Peru uitstraalt.
Het dorp heeft maar 2 straten, enkele kleine winkeltjes, een oud speeltuintje, een voetbalveld en een kerk. Voor de rest tref je er prachtige natuur aan en het dorp is ook gelegen aan de rivier 'Urubamba'.
Het project zelf heeft 2 kanten. Aan de ene kant bouw je mee aan een nieuw vrijwilligershuis waar er later nieuwe slaapplaatsen en computers komen. Aan de andere kant werk je met de kinderen zelf. Momenteel zijn er ongeveer 85 kinderen ingeschreven. Ook enkele kinderen van de omliggende dorpen zijn ingeschreven! |
|
Toen wij er werkten waren er nog 2 andere vrijwilligers, Dani en Simon. Dit gaf ons de mogelijkheid om de kinderen in drie groepen te verdelen.
De kleinsten (van 4 tot 7), de tweede groep (van 8 - 10) en de oudste groep (vanaf 11 jaar). Met de kleinsten hebben we voornamelijk gespeeld en geknutseld. We kochten educatief speelgoed zodanig dat ze er ook wat aan overhielden. Met de tweede groep werd er gerekend, gelezen en geknutseld. De oudsten kregen Engelse les.
Een week in "Fe Yunca Puncu" zag er als volgt uit: Van maandag tot woensdag kregen de kinderen les, de donderdag was het sportdag en de vrijdag filmdag. Op sportdag gingen we voetballen en volleyballen maar we leerden ze ook nieuwe sporten kennen zoals atletiek, touwtje springen, chinees voetbal, enz. De kinderen kwamen iedere namiddag van 15h- 18h. |
 |
|
 |
Na ons project hebben we een maand rondgereisd in Peru en we hebben allebei beseft dat de 7 weken in Cai Cay de mooiste van onze trip waren,. De kinderen hebben ons zoveel liefde terug gegeven, ze waren heel erg dankbaar en gaven ons een fantastisch gevoel! We raden jullie echt aan om voor dit project te werken want het is een project die heel veel hulp nodig heeft. Als er geen vrijwilligers zijn, is het project dood en kunnen de kinderen uiteraard niet komen. Ze hebben nog veel materiaal nodig en kunnen jullie hulp echt gebruiken. De baas, Ernesto, leeft voor zijn project en heeft zijn huis opengesteld voor de kinderen uit het dorp. Hij is altijd in de zevende hemel als er vrijwilligers komen en hij laat je dat ook duidelijk merken.
Als vrijwilliger slaap je er in de week en in het weekend keer je terug naar Cusco. Dus als je iemand bent die niet teveel van toerisme houdt en heel graag in een goed en nuttig project zou willen werken dan is dit echt een aanrader!!! |
|
Simon: "Handen uit de mouwen in Caicay..." Gisteren ben ik naar Caicay geweest. Dit is het dorpje waar ik mijn ontwikkelingswerk ga doen. Het is een uur met de taxi... langs de meest fantastische uitzichten en gammele weggetjes. Het dorpje is enorm arm en de kinderen zien er verwaarloosd uit. Ik ga op deze school Engelse les geven en misschien ook sportlessen. Daarnaast zal ik in de tuin meehelpen en met de bouw van nieuwe lokalen. |
||
Vorige week vrijdag, de dag na mijn Machu Picchu avontuur zijn we (Veerle, Emily, Dani, Jamil en ik) naar een pretpark in Cusco gegaan. Echter hadden we 79 kinderen uit Caicay meegesleept; unieke ervaring voor de kinderen!! Onze Belgische dames hadden een bus geregeld, wat het ´schoolreisje´ helemaal compleet maakte. De kinderen hadden kleine, schattige rugtasjes bij zich, hadden wat geld van hun ouders voor lekkers meegekregen en werden door de moeders uitgezwaaid die daarbij riepen: ´voorzichtig zijn met onze kinderen he!´. In het pretpark gingen de kinderen helemaal los! Ze kochten ijs, renden van het ene toestel naar het andere. En hoe soft het misschien ook klinkt, maar de blijheid op de gezichten van de kinderen bezorgde mij een enorm warm en gelukkig gevoel. Na ong. 2 uur gespeeld te hebben propten we ze weer terug in de bus (die 30 stoelen telde :P). Toen de kinderen in de gaten kregen dat ik in cusco zou blijven begonnen ze met z´n allen ´simon´... ´simon´... ´simon´... te roepen. Ontzettend lief en vleiend |
 |
|
