Lees hier de ervaringen van studenten en vrijwilligers die in Nicaragua hebben gestudeerd of gewerkt!

Diane: Spaanse lessen
Frank: Spaanse lessen
Suzette: Vrijwilligerswerk

Diane: "We zijn zulke brave studenten"

Op dit moment heb ik twee dagen Spaans lessen gehad maar dit is nog maar het begin! Het gaat al een beetje beter met mijn Spaans maar ik ben er nog lang niet. Maandag begonnen de lessen. Na de les zijn we met een aantal van school naar een aantal vrijwilligerswerkprojecten gaan kijken. Het is echt indrukwekkend om te zien maar eerlijk gezegd had ik het erger verwacht. Hierna zijn we met de groep op excursie geweest naar enkele eilanden in het meer. Echt prachtig. We hebben nog gezwommen in het meer, zo warm... En toen begon het te regenen! en te stormen en te onweren dus toen maar uit het water en schuilen onder het afdak. Om een lang verhaal af te maken we waren helemaal doorweekt toen we thuis aankwamen. En toen deed de electriciteit het niet meer. Tot nu toe is het echt heel leuk hier

Vandaag ben ik met enkele mensen van school naar Lago de Acupolo *geen idee of ik het goed schrijf* Het was een meer in een krater van een vulkaan. Het was heerlijk om te zwemmen, mooi, relaxen enzovoort. Maar ondertussen druk studeren... deed iedereen trouwens. We zijn zulke brave studenten.

Mijn gastgezin

Huis van gastgezin

Frank: "Mijn les ging muy bueno vandaag"

Ik ben aangekomen. Na een erg fijne reis, inclusief slapen op een Amerikaans vliegveld, kwam ik aan in Managua, de hoofdstad hier. Na volgens mij de hele rit naar Granada geslapen te hebben werd ik afgezet bij mijn familia die mij met open armen verwelkomden (ik zal binnenkort foto´s van ze uploaden). Er wonen drie generaties in het huis, mama en papa zijn eigenlijk opa en oma, zij hebben drie kinderen waarvan een er ook weer een kind heeft. Alleen de middelste generatie spreekt een klein beetje engels, maar voor de rest is het alleen maar spaans wat de klok slaat, dus ik snap er nog geen hol van.

Het huis waar ze in wonen is vrij groot voor Granadese begrippen volgens mij. Het heeft een hele grote woonkamer en en heleboek kamers boven, waaronder een voor mij en een eigen badkamer, wat volgens mij de helft is van het aantal badkamers in hele huis, beetje genant eigenlijk. Het grappige is dat de helft van het huis geen dak heeft, wat ook normaal is hier, maar het regent hier de komende drie maanden toch niet dus dat is niet zon probleem.

Voor de rest is het hier nogal hot, 30 graden overdag en ´s nachts wordt t niet minder dan 25. Nederlands als ik ben, ben ik natuurlijk ook al verbrand. De mensen hier zijn erg aardig, iedereen lult tegen vreemden en iedereen deelt ook alles met vreemden. Zo kwam ik mijn eerste dag hier een gast tegen die geen woord Engels sprak (en ik nog geen Spaans dus) maar die voor mij wel een kokosnoot uit de boom ging halen omdat hij dat net ook al voor zichzelf had gedaan.

Suzette: "Al vanaf de eerste dag werd ik platgeknuffeld"

Maandag had ik mijn eerste meeting met mijn project. Er waren ook nog twee andere nieuwe meiden dus we hebben met ze 3e en de leider de schooltjes bezocht. Hier had ik me wel iets anders bij voorgesteld. Het was nog armer dan verwacht en sommige schooltjes bestonden echt uit niets dan een paar muren. We werden wel vrolijk toegezongen door alle kinderen in de klasjes met een liedje op de melodie van Vader Jacob!
De meeste schooltjes lagen erg afgelegen van Granada en je zag gewoon dat het nodig was dat die kindjes iets van onderwijs kregen! Ik ben ingedeeld in het schooltje het dichtste bij Granada, dus ik kan er iedere ochtend naar toe lopen! Ik ga deze weken helpen met de handenarbeid en de sport klassen samen met een spaanse jongen. Ik heb dus te maken met alle klassen (1e klas t/m 3e klas basisschool, ongeveer de leeftijd van 5 tot 11). Echt super, maar ook wel super vermoeiend! De sportklassen worden gehouden in de open lucht en dat is ontzettend heet. Maar je merkt zo erg dat die kinderen schreeuwen om aandacht en liefde en dus denk ik dat ik zeker van toepassing ben hier! Al vanaf de eerste dag werd ik platgeknuffeld en wilde iedereen me hand vasthouden (en nou heb ik er toch echt maar 2! Haha). En aangezien niemand hier mijn naam normaal uit kan spreken, stel ik me voortaan maar voor als: Soezzy!

De kids hebben les van 8 tot 12, maar wij zijn er van half 10 tot 12. En de andere vrijwilligers werken allemaal in een aparte klas, maar tijdens die uren nemen ze steeds een kindje apart om daar het lezen, schrijven en rekenen mee te oefenen. Want de meeste klasjes bestaan uit zo´n 40 kids (echt niet voor te stellen!!), dus de juf heeft niet echt tijd om ze apart de aandacht te geven die ze nodig hebben. En daar zijn wij dan voor! De kindjes zijn echt allemaal even schattig, maar soms net apen! Ze klimmen echt op alles, gillen in het rond en vechten soms echt te ernstig met elkaar! Dat is dus niet 1 klap, maar gewoon echt een erg gevecht! Moest er wel echt even aan wennen de eerste dag! Het is best lastig voor de juffen om goed met die kids te werken, want ze hebben echt een concentratievermogen van 0. Maar naar mijn mening pakken ze het ook niet altijd even slim aan. In een handenarbeid klas zat een jochie apart met zijn tafeltje van de rest en hij was ongeveer de enige die echt super goed zijn handenarbeiddingetje aan het maken was. Zeurde niet en praatte zelfs met de woorden alsjeblieft etc. En toen ging er 1 ding mis en kreeg hij gelijk weer de schuld van alles. Misschien is het wel een raddraaiertje, maar het is zo niet goed om hem apart te zetten! Maargoed, daar ben ik hier niet voor. Kan mijn dingen uitten tijdens de sportklassen en artklassen en dat bevalt me erg goed! Moet nog wel wat oefenen met mijn spaans, maar dat gaat hopelijk na dit project echt wat beter. Heb iig genoeg oefen materiaal!

Ben dinsdag ook gelijk met een andere vrijwilligster en 6 kids naar de tandarts geweest! Nou dat is ook een verhaal apart. Dat gaat er zo anders aan toe dan hier en er werden wel goede materialen gebruikt, maar het kan zeker cleaner! Er werd water uit de kraan gebruikt om te spoelen tijdens het boren en iedere keer werden de instrumenten gewoon afgenomen met een klein doekje. Het was hartverscheurend om al die kleine peuters te zien! Voor de jongste 3 (6, 7 en 8 jaar) was het de eerste keer dat ze de tandarts bezochten. En aangezien ik mee de praktijk in was gegaan, lieten ze me alles zien! De tanden waren echt allemaal zwart! En bij sommigen was een deel weggerot! Ze kregen dus allemaal verdovinsspuiten, wat ze totaal niet beviel! En bij sommigen moesten er zelfs wat tanden getrokken worden! Huilen, schreeuwen en veel pijn! Maar zo goed dat ze eindelijk, met behulp van alle donaties, de mogelijkheid hebben om uberhaupt naar een tandarts te gaan!