|
Lees hier de ervaringen van studenten en vrijwilligers die in Bolivia Spaans hebben gestudeerd of gewerkt in één van de vrijwilligersprojecten! Ronald en Mirna: vrijwilligerswerk weeshuis Mallorca
|
|
Ronald en Mirna: "19 spijkerbroeken voor de bengels..." Afgelopen week hebben wijzelf ook het Sinterklaasgevoel gehad! Nadat de eerste twee weken zwaar waren geweest met de bengels, waren de afgelopen twee weken namelijk een groot succes. Wij en de bengels waren aan elkaar gewend geraakt, ons Spaans verbeterde snel en de professoren van het weeshuis hielpen waar ze konden! Enneh, ja we deden erg leuke dingen met ze: koekjes bakken (dat moet toch elk kind een keer meegemaakt hebben), flessen voetbal (wat ze heel erg leuk vonden), gemotoriseerde bootjes maken met behulp van lege plastic flessen en elastiek en... het aanschaffen van nieuwe schoentjes voor een bengel die werkelijk niets had. Maar dat niet alleen: met behulp van onze reisorganisatie Het Andere Reizen, door de weekprijs van de ASN Bank met Fairtravelers, de bijdragen van Ab , Ria, vrienden en door zelf wat bij te leggen hebben hebben we ook voor elk kind een spijkerbroek en een gaaf nieuw t-shirt aangeschaft. Is het voor te stellen dat wij voor in totaal 9 euro per kindje dit voor elkaar hebben gekregen? Jullie hadden hun gezichtjes moeten zien: ´Is dat voor mij?´ |
 |
|
 |
Eerst hadden we alleen aan 19 jongens een spijkerbroek gegeven: 9 van hen werden namelijk gedoopt en die deden eerste communie. Het tehuis had daarnaast voor deze bengels nog een mooi wit overhemdje met blauw stropdasje voor ze gekocht en goh wat was dat speciaal voor deze rakkers: helemaal in het nieuw, helemaal schoon en ook nog eens voor in de kerk met Jezus in je hart: glunderen!!!! De andere kinderen hebben we toen nog even laten wachten om het speciaal gevoel van deze 19 te benutten. Toen hebben we afgelopen donderdag nog een uitje naar een landgoed buiten Sucre geregeld. In 2 microbusjes volgestouwd met 65 man zijn we daarheen gegaan: schitterende natuur, allemaal speeltoestellen, een rivier om in te zwemmen en alle ruimte om eens flink te voetballen, volleyballen en een soort van basketbal. Geniaal wat lagen ze allemaal te pitten op de terugweg! En de professoren hadden alles zo goed geregeld, aan alles was gedacht. En ook de kooksters hadden de hele week uitgespaard en voor iedereen deze dag kip uit de over weten te toveren: echt ongelooflijk. We waren al van de schoolleiding onder de indruk, maar dit was ronduit geniaal. De sfeer was ontzettend goed!!! |
|
Diane:"Dat terugpraten blijft toch lastig..." Ben nu pas een week weg maar door alle indrukken en dingen die ik meemaak lijkt het al veel langer. Ik heb het het weekend rustig aan gedaan, beetje de stad verkend en een internetcafe opgezocht. Verder ben ik al aardig gewent. Het gezin waar ik verblijf is best aardig, begrijp nog steeds niet alles wat ze zeggen maar het gaat al beter en heb een beetje door wat de leuke plekken in Sucre zijn. |
 |
|
|
De straten in Sucre zijn behoorlijk steil en na 10 min regenen liep er een soort van rivier door de straat. Deze proberend te ontwijken en daarnaast ook nog de auto´s(de rijstijl van de Bolivianen is echt niet normaal, ze rijden allemaal gewoon door, toeteren continue en stoppen niet voor je als je ergens loopt) was ik binnen 10 min totaal doorweekt. Donderdag was er een kookles, hier hebben we een typisch Boliviaans gerecht gemaakt, Pico de Macho. Voor ons hadden ze het iets minder pikant gemaakt, verder bestaat het uit ui, paprika, heel veel pepers, patat, hotdog en gehakt. En gister was er een salsales, hierna zijn we met zijn allen gaan eten en dansen en kroop ik om 4u in bed. Vanochtend om 9.00u ben ik via de school meegeweest naar la siete cascades, de 7 watervallen, Hier hadden we (we waren met 10 mensen totaal) de mogelijkheid om te zwemmen. Na ongeveer een half uur klimmen over rotswanden en door kleine watervallen heen waden kwamen we bij een waterval met een soort meertje ervoor. Hier hebben we de ochtend doorgebracht. Even kort gezwommen maar het was net ijswater dus verder beetje in de zon gezeten. Natuurlijk totaal verbrand op mijn rug, en bij het teruglopen viel/gleed ik van een rots. Op wat kleine schaafwonden en een natte broek na verder alles oke. |
|
Ingrid en Tom: "Hutspot met gehaktballen...." De eerste dagen hebben we het rustig aan gedaan, wennen aan de stad en de familie. De familie blijkt behoorlijk bemiddeld te zijn. Ook in vergelijking met de andere studenten hebben we een luxe verblijf, zoals jullie al hebben gezien op de foto´s. Is wel lekker om je eigen plekje te hebben, al is het maar om rustig te kunnen studeren. De familie zien we tijdens de lunch. Dat is hier zeer uitgebreid en er wordt ook uitgebreid de tijd voor genomen. De maaltijd begint met een flinke kom soep, over het algemeen een stevig soepje en in ieder geval met een (gekookte)aardappel erin. Vervolgens komt gang twee. Een bord vol vlees, aardappels, pasta en rijst, en meestal staat er een groente salade op tafel. Gisteren hadden we vis, ja ik heb vis gegeten en ik vond het nog lekker ook, met aardappels en wat tomaten en komkommer. Na de tweede gang volgt meestal wat fruit en voor Tom een flinke mok koffie. In het weekend is toetje wat uitgebreider (rijstepap bijvoorbeeld). Na de maaltijd praten we meestal nog even na met één van de familie leden. Het typische hier is dat hoewel de lunch de maaltijd is waarbij de familie bij elkaar komt, er niet op elkaar gewacht wordt. |
Hutspot met gehakballen |
|
 Gezichtsuitdrukkingen oefenen voor de Spaanse les! |
Als je thuiskomt en het eten staat klaar ga je eten en als je klaar bent zeg je bedankt en vertrek je weer. Wij zijn daar nog niet helemaal aan gewend en worden nog netjes bediend (tenminste onze borden worden (erg) vol geschept). De familie verwacht dat ik helemaal vermagerd weer terugkeer in Nederland, vanwege mijn kleine eetlust, terwijl ik me naar mijn idee toch door flinke porties heen werk. Zondagochtend hebben we vor de Boliviaanse familie hutspot met gehaktballen gekookt, alle ingredienten zijn hier aanwezig dus dat was wel makkelijk. Het viel zeer in de smaak bij de familie en het was ook erg lekker, Hollandse pot hier in Bolivia. Na de lunch (´s middags warm eten hier) zijn we vertrokken voor de voetbal wedstrijd. Het was een belangrijke wedstrijd voor de Boliviaanse competitie en we waren al gewaarschuwd door de familie dat we veel te laat vertrokken (om 2 uur voor de wedstrijd die om 15.30 begon), maar dat was de tijd dat we de docent van school zouden treffen. Bij het stadion aangekomen hebben we eerst een minuut of 10 moeten zoeken naar het begin van de rij, echt eindelijk en onmogelijk veel bochtjes. | |
| Maar wel verbazingwekkend netjes dat iedereen in de rij stond en er was maar een enkeling die het lef had voor te dringen (vooral voor onze neus natuurlijk, omdat wij wat minder oplettend waren). Maar toen we bijna bj de poort waren ontstond er opeens consternatie. Het bleek dat ze poort hadden gesloten omdat het stadion vol was, ehhh, maar we hadden toch een kaartje? We waren niet de enige, er werd flink geprotesteerd, maar door alle toegestroomde politie bleef het netjes, gelukkig, want we stonden er met de neus bovenop. We zijn met de docent wat heen en wer gelopen naar andere poorten en uiteindelijk weer in onze oude rij gaan staan. Inmiddels zag het aardig groen van de politie (inclusief geweren over de schouder) en werd gezegd dat als we allemaal heel netjes in de rij zouden gaan staan het hek open zou gaan. En zowaar, iedereen ging netjes achter elkaar staan en we mochten naar binnen! Voor de wedstrijd begon hadden we al een mooie belevenis om te vertellen. We waren nog voor de wedstrijd begon in het stadion, maa het was inderdaad behoorlijk vol, ik kon niets zien met m´n korte beentjes op de staplaatsen... Aan de overkant was echter nog welplaats, omdat niemand in de zon wilde zitten. | ||
| Ilsalien: "Volleybal, voetbal, kookcursus en salsales..." Sucre is en hele gezellige stad! Het is heel schoon en alles ziet er mooi uit. De meeste gebouwen zijn geheel witgepleisterd en dat staat mooi bij de lucht die meestal blauw getint is. Het ligt op zo'n 2700 meter boven de zeespiegel, dus ik heb net geen last van de hoogteziekte, gelukkig! |
 De gezellige patio van de school |
|
 Spaanse les |
Verder zijn we naar een Salteñas bar geweest. Salteñas zijn een Boliviaanse snack, bladerdeeg met daarin kip of varkensvlees en nog wat groente, olijven en een heel klein eitje, erg lekker! |
|
|
De KLM heeft de catering prima verzorgd en de reis verloopt uitstekend. In Lima weet ik in mijn beste Spaans een boarding pass te regelen en vervolgens is het erg lang wachten. Maar de uren verstrijken en het boarden begint. De vlucht naar La Paz verloopt ook volgens schema en rond 1.00 uur ´s nachts ontmoet ik Georgio, die mij naar het hotel brengt. Dit ligt beneden in La Paz (zo´n 45 minuten rijden van het vliegveld). |
 Het appartement in Sucre |
|
Yolande: " 20 stemmetjes: HOLAAAA TIAAAAAA..." Inmiddels ook 4 dagen aan de slag bij het vrijwilligersproject en 1 ding: ik ben echt gesloopt!! ongelofelijk wat een ervaring. Er zijn 24 kinderen verdeeld over 2 klasjes. Groter is het niet: een klas van 1,5 tot 3 jaar en een van 4 a 5 jaar. Mini´s dus. Er zijn 2 klaslokaaltjes en een binnenplaatsje die als schoonmaakplek, lesgeefplek en speelplek dient. En ook is er een keuken want ze krijgen er ontbijt en middageten. De reis ernaartoe is drie kwartier want ik moet met een minibusje naar de laatste stop en dan denk je dat je op een vuilnisbelt loopt tussen de varkentjes, ezeltjes en honden. Dan is er een ijzeren deur en als je daar op klopt dan doet een klein kindje open. Zoals gisteren, riep ik hard: HOLAAAA en toen schreeuwden er opeens 20 stemmetjes: HOLAAAA TIAAAAAA (tia= tante en dat betekent ook juf hier) en toen renden er een stuk of 15 op me af en klampten zich aan me vast (zie foto´s)..ik lachte me rot!! maar dat gaat de hele dag zo door. ik ben een muur die wordt behangen met kinderen. Ze klimmen in je, hangen aan je en willen allemaal tegelijk met je spelen. Ik heb er ook 1 foto bijgedaan met het aangezicht van bovenaf als er allemaal kleine kinderen aan je geklampt zitten... |
||
 |
Volgende week dan gaan 2 andere vrijwilligers ervandoor en moet ik mijn eigen plannetje met activiteiten inleveren. In ieder geval wilde ik een spelletje met kleuren leren gaan doen (vlaggetjes met kleuren) en ik ga het strikdiploma introduceren. De rest zie ik later wel. Op dag 1 merkte ik al dat ze naar de wc rennen, de po volpoepen en zonder handen te wassen lekker weer overal aanzitten. Er ligt 1 stuk zeep en soms, als iedereen zn handen wast, dan komen ze er wel op af maar anders niet. Smiddags een flesje met vloeibare zeep gekocht en dat is spannend, kennen ze niet! Nu willen ze 30 keer per dag hun handen wassen en als ik dan zeg: alleen als je naar de wc bent geweest, dan gaan ze speciaal naar de wc omdat ze daarna met die lekkere bloemetjes zeep hun handen mogen wassen! De logica en connectie: wc-handen wassen is er nog niet maar ik heb op dit moment liever dat ze 30 keer hun handen wassen dan 0... |
|
Kristel en Roel:" Zaklopen en stoelendans bleken ze hier ook te kennen..." Na 4 weken jungle zijn Tarzan en Jane weer terug en kunnen we jullie updaten over onze belevenissen. Het zijn heel wat ervaringen, houd u vast! |
 |
|
|
De omgeving daar is overweldigend. Overal fruitbomen met bananen, sinaasappelen en heel veel fruit waar we nog nooit van gehoord hadden. Als we wegzweetten uit onze kleren konden we een sinaasappeltje of cocosnoot plukken uit de boom, of soms zwemmen in de rivier. Het leven is dan wel primitief, het fruit is nooit verder weg dan een stap of drie. De vader van de familie is gids en wilde ons graag veel laten zien van het leven in de omgeving. Hierdoor konden lekker wandelen en genieten van de vele mooie vlinders, vogels en allerlei andere dieren Kappen van bomen |
|
Rijst plukken El dia del ninos de Bolivia |
||
Wij vonden dat de kinderen het maar zwaar hadden op deze ´dag van het kind´ met aandacht proberen te houden, netjes in de rij staan, en dat alles bij 35 graden in de felle zon. Maar, daarna kregen de kinderen wat lekkers en volgde sport en spel. Zaklopen en stoelendans bleken ze hier ook te kennen. Onze cadeaus fungeerde als prijs. Nog een partijtje voetbal - toch de lievelingsbezigheid - en de dag zat erop. Op de laatste dag namen we afscheid van de gemeenschap door nog een laatste keer iedereen te danken en wat kleren en andere spullen - die zij veel beter kunnen gebruiken dan wij - af te geven. |
 |
|
). We kregen een kamer voor ons tweëen, vergezeld door de kippen en eenden die zich onder de houten planken vloer graag nestelden. Vanaf dat moment werden we dan ook iedere morgen om 05.30 uur gewekt door een schorre haan. De familie zelf sliep in 2 bedden en dus we bekloegen ons niet over het toch wel kleine en harde bed dat ons was toebedeeld. 