Stefan: Spaans en vrijwilligerswerk in Mexico

De afgelopen twee maanden heb ik een super leuke én onvergetelijke tijd in Mexico gehad. In de eerste maand ben ik in Playa del Carmen geweest, het is een vrij toeristische plaats aan de kust, maar wel een leuke plaats die je ook het 'happy holiday' gevoel geeft. Op 1 week na is het elke dag heerlijk zonnig geweest (c.a. 35C). Ik ben gestart met mijn Spaanse lessen, die altijd in de ochtend waren, met uitzondering van het weekend. Vaak gingen we na school in de middag met een hele groep studenten naar het strand. En s'avonds gezellig uiteten. Wat is het eten in Mexico toch lekker!

Ik heb ook nog een aantal excursies gemaakt ; ik heb Tulum twee keer bezocht (voor mij 1 van de mooiste plekjes op aarde... kijk voor de lol eens op Google naar foto's...), ik ben met een Zwitserse én Mexicaanse amigo met de auto naar Coba geweest, en ik heb nog een middagje Cancun bezocht.

In de 2e maand ben ik van Playa del Carmen naar Oaxaca gevlogen. Ik heb een prima vlucht gehad, met een overstap in Mexico City, totale vliegtijd 3,5 uur. Wel weer een super leuk vooruitzicht want in Oaxaca zou ik vrijwilligerswerk gaan doen. Het was in het begin wel een heel groot verschil om te zien met
Playa del Carmen. Oaxaca is een typisch Mexicaans plaatsje, niet heel toeristisch, en het heeft geen strand. Wel heeft Oaxaca éen prachtig historisch plein, dat is Zócalo. Volgens velen 1 van de mooiste pleinen van Mexico. En inderdaad.. het is meer dan de moeite waard om te zien. Het leven in Oaxaca is vrij goedkoop. En het was bijna elke dag heerlijk zonnig (c.a. 30C).

Ik verbleef in een residencia met ongeveer 7 ander mensen, vooral Duitsers en Zwitsers. Een aantal gingen naar school, en anderen deden weer vrijwilligerswerk. Natuurlijk wisselt de samenstelling omdat iedereen verschillende data op reis is. Elke dag ging ik met de bus naar mijn werk wat al een beleving op zich was... Het verkeer in Mexico is trouwens echt een chaos. Wat een driftkikkers zeg en iedereen trapt zijn gaspedaal vol in! Een enkel ritje met de bus van 20 minuten naar mijn werk was super goedkoop nl. € 0,35.

Ik moet nog lachen als ik aan die oude bussen terug denk, de snelheidsmeter is vaak kapot, de buschauffeur belt tijdens het rijden op zijn gemak mobiel en stuurt met 1 hand, de deuren gaan tijdens het rijden op de snelweg gewoon open, en ik denk als je 1 harde trap tegen de bus aan geeft dat de hele bus van ellende uit elkaar valt.

Mijn vrijwilligerswerk heb ik gedaan in een opvang/weeshuis voor kinderen van
c.a. 1 - 12 jaar oud. Veel kinderen hebben wel een moeder, maar die is niet in staat om voor ze te zorgen vanwege b.v. geld, prostitutie of drankproblemen. Over de vader wordt vaak helemaal niet gesproken, vermoedelijk is die echt buiten beeld. En helaas hebben sommige kinderen helemaal geen ouders meer. Ik vond mijn 1e dag best wel indrukwekend, je ziet hoe alle kindertjes samen leven in 1 simpel, klein én ongeorganiseerd huis, je hoort hun achtergrondverhalen van de ouders, en dat zijn momenten dat er wel iets door je heen gaat... toch wel heel triest allemaal.... Gelukkig ben ik vrij snel 'omgeschakeld' en ik heb een hele bijzondere én leuke tijd gehad. Je krijgt geen duidelijke taken om te doen, iedere dag is dus anders. Je moet zelf het initiatief nemen, en dingen gaan doen met de kinderen, of als er bijvoorbeeld hulp nodig is in huis dan bijspringen. Vaak hielp ik in de ochtend met het ontbijt bereiden, de jonge kindjes eten te geven, en opruimen/cleanen/afwassen. Met de iets oudere kinderen speelde ik vaak basketball en voetbal buiten in de tuin. Wat lachen was dat! In de middag werd er les gegeven en ze maakten dan huiswerk. Voor zover mogelijk hielp ik in mijn beste Spaans, bijvoorbeeld met rekensommetjes, maar ehhh... soms waren de lessen zelfs voor mij heeel leerzaam... In het begin vertelde ik een jongen, Carlos (c.a. 8 jaar), dat vrijdag 4 maart mijn laatste dag zou zijn én mijn verjaardag. Wat leuk vond hij dat! Wij zouden dat gaan vieren, en natuurlijk hoorde daar een traktatie bij. Hij vertelde mij dat hij in april jarig was. En vroeg of ik er ook bij zou zijn? Ik legde uit dat ik dan in Costa Rica zou zijn. Hij was toch wel teleurgesteld, 'waarom kom je niet terug?' Tsja, leg dan maar eens uit, en in je beste Spaans nog wel, waarom niet.... Dat zijn toch ook wel dingen die mij altijd bij zullen blijven..