Lydia: vrijwilligerswerk La Chimba

Vorige week vertrok ik dus naar La Chimba (je zal het in geen enkele atlas vinden, maar het ligt op een uurtje bussen van Cayambe). La Chimba is een bergdorp - ligt op 5700 meter hoogte - en het bestaat uit één lange stoffige straat, zonder dorpskern. Er rijden bussen, een paar 4x4·s, paarden en moto·s. Een normale wagen zou het daar niet lang uithouden, denk ik. In La Chimba is de hoofdactiviteit het melken van koeien. Ik stond daar dus een beetje onwennig te kijken toen ik daar vorige zaterdag aankwam en al meteen mee het veld in moest. Uiteindelijk heb ik me toen beperkt tot het verslepen van emmers melk en het wassen van uiers . Vervolgens gingen we nog wat hoger de bergen in en moest ik helpen met het vangen van 10 stevig uit de kluiten gewassen forellen. Iedereen die mij een beetje kent weet dus dat ik daar een stressmoment van jewelste heb beleefd - al heb ik maar 1 keertje gegild .

Intussen was de avond gevallen en werd het dus berekoud, en uiteraard was ik hier niet echt op voorzien. Een oude dame heeft me dat een heerlijke hete kop romige chocolademelk in mijn handen geduwd. ´s Avonds heb ik dan mijn familie leren kennen: mama Marina, papa Jaime, zoon Rolando (14), dochter Marina (6), hond Peluchín (betekent haarbal ), een hoop katten, kippen, varkens, .... Ik werd meteen aan tafel geroepen voor een groot bord aardappelsoep (best lekker ). Na het eten werd er Ecuatoriaanse muziek opgezet en heb ik nog een uur met de dochter staan dansen in de woonkamer, tot groot jolijt van de rest van het gezin.

Op zondag ben ik eerst naar een forellenkwekerij gaan kijken en in de namiddag was er een fiesta in cuchucuru, een naburig dorp. Wij daar natuurlijk naartoe (de vader, Venicio en Gemma, een Britse). Ze houden daar op een veld lassowedstrijden, waarbij de mannen stomdronken op hun paard zitten en hun lasso alle kanten uitgooien behalve de juiste. Bovendien hebben ze allemaal een fles sterke drank bij de hand en hiervan delen ze natuurlijk rijkelijk uit - ook ik moest eraan geloven, al moet ik zeggen dat ik daar een paar mannen onder tafel heb gedronken - letterlijk!

Vanaf maandag ben ik begonnen met les te geven aan Marina: ik leerde haar eerst een aantal letters schrijven en vervolgens woordjes. Daarnaast leerde ik haar een paar woordjes Engels per dag, die ze goed onthield. In de namiddag ging ik dan mee naar de koeien, waar ik tot grote hilariteit van de hele familie (incl tantes, grootje, nichtjes, ...) leerde koeien te melken. Dat is dus écht niet simpel, he. Mijn eerste poging was ronduit bedroevend, en bovendien heb ik een urinesalvo over me heen gekregen: mijn reflexen waren duidelijk nog niet optimaal. Geen probleem denk je dan, ik neem gewoon een douche. Wel, wat zij warm water noemen, is bij ons koud water. Hun koud water komt net boven het vriespunt. Puur afzien, dus, en bovendien viel de nacht al, wat het er niet beter op maakte. Ik kreeg dus al meteen een poncho toegewezen, en de mama vond het zo erg dat ik het zo koud had, dat ze me warme choco bracht.
De volgende dagen heb ik rondgewandeld in de streek, lesgegeven en veel tijd tussen de koeien doorgebracht. Ik kan intussen al aardig mijn plan trekken met een uier .
Op donderdag gingen we naar Cayambe City. Hiervoor moest de hele familie uitgebreid in bad en ook ik moest er aan geloven. We zijn het schoolmateriaal voor de zoon gaan kopen - ik heb hiervan een deel voor mijn rekening genomen: de familie was namelijk echt arm. Hun woonkamer is tevens hun slaapkamer en de bedden doen overdag dienst als zetel.
Gisteren, tenslotte, ben ik ´s ochtends naar de lagune geweest, echt heel mooi. Daarna ging het weer richting veld, waar ik ditmaal aardappels moest rapen en in de grond wroeten om te zien of er nog waren. Je moet niet vragen hoe ik er uitzag na 1 dag! Het heeft me 2 douches gekost en ik heb nog altijd zand in mijn haar . Maar wel heel leuk! Zo wilde 1 van de dorpsvrouwen mij voorstellen aan haar zoon, omdat we volgens haar perfect samen passen . Jaja, er is dus nog hoop voor mij
Vanmorgen was het al ambiance bij het ontbijt: de schoonbroer en -zus zaten tegen elkaar te roepen. Hij had haar geslagen, zij was totaal overstuur en papa Jaime was aan het bemiddelen. Best een onwennige situatie. Wat grappig was vanmorgen, was dat ik naast mijn gebruikelijke eitje ook een bord vol frietjes (van die hele dikke), rijst en kip kreeg voorgeschoteld en een kop mierzoete thee om alles weg te spoelen. Ik ontplofte bijna, ik kon niet meer eten!
De ouders vertrokken dan richting aardappelveld (met de nodige traantjes), en ik werd prompt gevraagd of ik de meter van de kleine Marina wilde worden! Ik was echt vereerd, maar ik moet natuurlijk nog zien of dat wel haalbaar is.
Na nog een laatste spelletje Jenga met de kids (altijd hilariteit troef ), stapte ik dan de bus op, van het stoffige maar mooie en hartelijke Andesdorp naar de stadsjungle van Quito. Morgen gaat het dan richting echte jungle, met name naar Chichico Rumi. Dat ligt aan de overkant van de rivier ter hoogte van het stadje Misahuallí.