Julie en Lieke: Dadhing homestay trekking

Op vrijdag stonden we dus om 5 uur naast ons bed om eerst richting Thamel te gaan, waar we onze gids Shiva zouden ontmoeten, en daarna nog zo’n 4 uur met de bus naar Dhading. De eerste 3 uur volgden we dezelfde weg als die naar Pokhara, maar daarna gingen we een brug over en kwamen we ineens in het Dhading gebied aan. Overal zagen we rijstvelden, bananenplanten en steeds minder huizen, echt het platteland eigenlijk.
Samen met Shiva stapten we uit langs de weg, waar onze porter Kashi al stond te wachten. We hadden van tevoren nog gezegd dat we geen porter hoefden en best zelf onze bagage konden dragen, maar Shiva wist ons te overtuigen om toch onze bagage aan Kashi te geven door uit te leggen dat de porter uit de lokale gemeenschap kwam, dat dit voor hem de manier om geld te verdienen was en dat wij dus de lokale gemeenschap steunden. Eigenlijk was dat ook een belangrijk idee achter deze trekking.
Dhading is een redelijk afgelegen regio met vooral buiten de “hoofdstad” weinig contact met de buitenwereld en de mensen leven er behoorlijk primitief en hebben niet veel geld. Later vertelde Shiva dat een deel van het bedrag dat we hadden betaald weer in de lokale gemeenschap werd geinvesteerd, een ander deel aan gastgezinnen werd gegeven zodat die bijvoorbeeld hun kinderen naar school konden laten gaan en op die manier steunden we dus door de trekking te doen de lokale gemeenschap.

  
Zodra we vanaf het aankomstpunt een rivier overstaken over een typisch Nepalese hangbrug, liepen we echt tussen de rijstvelden, over een onverharde weg langs wat huizen. Na twintig minuten kwamen we aan bij het huis waar we zouden gaan lunchen. De dal bhat was al klaar, maar eerst kregen we ook nog thee aangeboden, terwijl Shiva ons meer vertelde over de regio. Tegenover het huis was een ruimte met machines, die de mensen gebruiken om de vliesjes van rijst af te halen of andere gewassen te verwerken. Achter het huis was een soort afdak, waaronder geiten, een koe, een buffel en wat kippen rondliepen. Door een microkrediet had het gezin een put kunnen maken, waarin ze met de mest van de dieren biogas konden produceren en dat kon weer gebruikt worden om te koken. Dat was beter voor het milieu dan op een houtvuur koken. In de keuken was namelijk met een soort leem of steen zelf een fornuis gemaakt, waarop alle maaltijden werden gekookt. Wel hadden ze een rijstkoker en was er elektriciteit. Om helemaal in de stemming te komen begonnen we bij de eerste maaltijd al met onze handen te eten en het eten was eigenlijk ook veel lekkerder dan in Kathmandu.

Na de lunch liepen we verder en klommen we de berg op over een paadje dat in het regenseizoen waarschijnlijk een rivier was. Echt overal zagen we rijstvelden, maar helaas was het uitzicht niet heel helder door de vele wolken. Op veel plekken waren mensen aan het werk in de velden, liepen vrouwen met manden vol rijst op hun rug en we zagen zelfs een man die met een ouderwetse ploeg en os werkte. Op de een of andere manier was het echt een beetje zoals we ons Azie hadden voorgesteld en zoals de plaatjes in onze aardrijkskundeboeken. Het lopen was ook helemaal niet zwaar en we hoefden niet op traptreden te letten, dus er was tijdens deze trekking veel meer tijd dan tijdens de vorige om om ons heen te kijken en foto’s te maken. Uiteindelijk kwamen we in de hoofdstad van het district aan; een soort groot dorp met 5000 inwoners. Daar kochten we nog even wat bananen en sinaasappels als cadeautje voor het gastgezin. We zijn trouwens geen enkele toerist tegengekomen, ook niet in de stad. Het gastgezin voor die nacht bleek vlakbij de stad te wonen, op zo’n 100 meter van een rivier die door het gebied stroomt. Alweer kregen we meteen zoveel thee aangeboden als we wilden drinken, geserveerd in een reuze thermoskan. Het was kruidenthee, gemaakt van een plant uit eigen tuin, dus meteen al een voorbeeld van zelfvoorziening. Bij de thee kregen we ook nog een snack: zelfgemaakte popcorn, zonder suiker of zout, maar met een lekkere dipping erbij.
Toen werd het ondertussen ook alweer tijd om te gaan beginnen met koken. Als eerste moesten de aardappels geschild en gesneden worden. Het schillen deed ik gewoon met een mesje, maar Julie moest met een sikkel van ongeveer 50 centimeter (die ze waarschijnlijk ook gebruiken om planten te kappen etc) de aardappels in stukjes gaan snijden. Daarna gingen we met Santa (de man van het gastgezin) de tuin in om boontjes te plukken, die we vervolgens meteen mochten opensplijten en in stukjes breken. Andere ingredienten van de dal bhat waren nog een knol, veel knoflook en de linzensoep. Alles werd een voor een op het houtvuur gekookt en toen kwam er ook nog een power cut, maar met een zaklamp gingen we gewoon door. Na zo’n 2 uur was alles klaar en konden we eindelijk gaan eten. We waren heel benieuwd wat de verschillen zouden zijn tussen het eten in het gastgezin en daar, maar die werden meteen duidelijk: alles proefde heel puur, de rijst was lekkerder en eigenlijk was gewoon alles lekkerder.

We hebben nog veel meer zelfgemaakt eten en drinken uitgeprobeerd, zoals melk en yoghurt van de buffel (die wij ook nog even mochten proberen te melken!), thee met melk en de volgende ochtend noodles aangevuld met verse sla en tomaat (de lekkerste noodlesoup ooit).
Na het eten kwam de vrouw van het gezin ineens aan met allemaal takjes en dunne houten twijgjes, waarvan ze ons bakjes leerde maken. Die bakjes gebruiken zij zelf om dingen als suiker in te serveren en ze maken ook grotere borden, die ze dan weer gebruiken om echt rijst uit te eten oid.

Verder hebben we nog een community house bekeken, wat net nieuw was gebouwd en gebruikt gaat worden als een plek waar de lokale bevolking af en toe dokters kan bezoeken en dat soort dingen. Daarna gingen we weer terug naar het gastgezin van die nacht, om voor de laatste keer dal bhat te eten, bladerbakjes te maken en een spelletje pesten te spelen met de kinderen voordat we weer met de bus richting Kathmandu gingen. Het gastgezin was trouwens zo gastvrij dat ze zeiden dat we altijd mochten langskomen en dat we als we een keer vrij waren gewoon naar Dhading moesten komen.