Heleen: Spaans en tango Buenos Aires

Juan de tangoleraar (he´s a smooth operator)slaat zijn gespierde arm strak om me heen en beveelt me mijn arm stevig over zijn rug te slaan. Zijn borstkas raakt de mijne, vanaf nu zijn we één. Zodra de milonga begint te spelen, verplaatst mijn gewicht zich van het ene naar het andere been. Terwijl de violen ons als een ware tangowals toezingen schuift mijn rechterbeen langzaam opzij. Elegant, voorzichtig en op de maat van de muziek. Pas met een gestrekt been verplaats ik mijn gewicht van mijn linker naar mijn rechter been. Twee danspassen achterwaarts. Een pas op de plaats. Een cross-over naar links, naar rechts, nogmaals naar links en nogmaals naar rechts, waarbij mijn heupen de regie over mijn benen vormen en Juan over de rest van mijn lichaam en dat is een deel van de Tango-pas.

Ik dans in een Milonga, waar vrouwen zo oud als mijn oma zich nog durven over te geven aan high heels van minimaal 7 centimeter. Veelal versierd met een glitter hier en een glitter daar. Met felle opvallende kleuren of een panterprintje om je ogen te doen strelen. Sex and the City leeft hier misschien nog meer dan in New York... Ze zijn gekleed alsof ze nooit ouder dan 40 jaar zijn geworden, in jurken met blote ruggen en daaronder fantastische benen. De mannen, gehuld in pak en gewapend met strakke dansschoenen proberen oogcontact met de vrouwen te maken, om vervolgens - zonder risico tot afwijzing - de vrouw van haar tafel de dansvloer op te dragen. Ik zeg die bingo-avond in het bejaardentehuis is verleden tijd! Daar doen ze in Buenos Aires niet aan.

Gisteren heb ik officieel mijn beginnersdiploma Spaans behaald. Wat inhoud dat ik nu officieel vloeiend ´gebrekkig´ Spaans kan praten en schrijven. ´Que Bueno!´, gooien we er hier constant uit... Het betekent helaas ook dat mijn eerste maand er in Buenos Aires alweer op zit, ik mijn laatste schooldag heb gehad en vandaag moet vertrekken uit mijn geweldige Argetijnse studentenhuisje, waar ik stiekem toch wel erg veel van ben gaan houden... Hier zeggen we dan: ´Que lastima!´ (wat jammer) Nog zo´n favorietje.

Gisteren hebben we een afscheidsfeestje in ons appartement gegeven en - met een totaal niet op elkaar afgestemd publiek - zo heerlijk veel plezier gemaakt. Gooi een beetje pasta pesto gecombineerd met tonijn, olijven met walnoten op tafel, wat salade en brood, wijn, wijn, wijn, cerveza, cerveza, cerveza... en de fiesta kan beginnen.

Het is fantastisch dat je hier met zoveel verschillende mensen in aanraking komt.