Eva: Spaans in Costa Rica en vrijwilligerswerk in Panama

Maandag begonnen de lessen. Els en ik zitten samen in een groepje met een engels meisje.De docenten (het zijn er 3) zijn erg vriendelijk maar ze blijven spaans praten, ook als je het niet begrijpt.We doen veel spelletjes om dingen te leren (denk aan galgje of memory)
En nu na een dag of 4 begin ik warempel dingen te begrijpen. Heel fanatiek zijn we hier aan het studeren. We hebben zelfs kaartjes gemaakt zodat het makkelijker gaat.
Toch is het lastig. Gisteren zijn we uit eten geweest en heb ik toch in mijn beste spaans geprobeerd iets zonder vlees te bestellen (SIN CARNE) Vervolgens krijg ik doodleuk een salade met gebakken spekjes voor mn neus....Ook kregen we een glas wijn .lees vissekom! En daarna gingen we nog even een drankje doen in een of andere bar. Uiteindelijk met de taxi naar huis omdat het hier te gevaarlijk is om savonds naar huis te lopen. Gelukkig is de taxi maar 2 euro dus dat scheelt.
Verder gaat het allemaal prima. Iedere morgen word ik om half 4 door de haan gewekt. Om 6 uur kom ik uit bed en om een uur of 9 lig ik er wel weer in.
Het is heerlijk om te merken hoe goedkoop het leven hier is. Een banaan kost 10 cent, een pakje sigaretten 90 cent. Een uurtje internetten kost een kwartje en voor 2 euro kun je compleet uit eten. Heeerlijk!

Dit weekend gaan Els en ik een weekendje weg. Dat is ook goed om het bussysteem onder de knie te krijgen want ik heb toch wel een beetje last van busfobie (geen idee welke ik moet hebben, waar ik eruit moet en ik durf al helemaal niet in t midden te gaan zitten want als je er dan uit moet gaat het niet omdat die bus zo vol zit!) Hopelijk gaat dat nog beter worden anders gaat eva niet zo veel reizen haha.
Aapjes en kleine kinderen verschillen niet zoveel van elkaar. Dat heb ik de afgelopen week gemerkt.

Wat ik daar doe? nou, met de aapjes spelen. Althans, zij knagen aan mijn haar, nagels en ketting en ik blijf heel stil staan haha. Ook mag ik touristen in het Engels rondleiden en vertellen over de dieren. ik hoop stiekum dat ik dit binnenkort ook in het Spaans kan. Verder voer ik de vogels en veeg ik de paadjes. Maar vooral ben ik daar aan het genieten.
Tot een uur of 1 want dan ga ik naar mijn aapjes....eeeh kindjes in Casa Esperanza. Dat is een naschoolse opvang voor kinderen in alle leeftijden. Er is een directrice, een chauffeur en maximaal 3 docenten. Vrijwilligers zijn welkom maar worden niet begeleid. Zo word ik op dag 1 in een klas met 35 kindertjes gezet in de leeftijd 6 t/m 10. De juf zegt dat ze huiswerk moeten maken en loopt dan weg. De kids willen aan mijn gelakte nagels zitten en er zelfs even in bijten! Ook zitten ze in mijn haar, in mijn broekzakken en mijn tongpiercing moet ik wel 1000x laten zien want daar begrijpen ze helemaal niets van!
Er is veel armoede, de ouders werken vaak 6 dagen per week op de koffieplantage en de kinderen zijn blij met elk beetje aandacht dat ze kunnen krijgen! Ik kan niet in mijn eentje 35 kindertjes vermaken dus als iemand nog tips heeft dan hoor ik die graag!
Zaterdagochtend hebben we samen met de andere meiden hier in huis een hollandse spelletjesochtend georganiseerd. Zaklopen, stoelendans, snoepjes happen en de eierrace. Al vond ik het wel een tikje sadistisch om kinderen die honger hebben met eieren te laten lopen. Ze mochten ze na afloop wel opeten (ze waren gekookt) maar we hadden maar 24 eieren en er waren dik 100 kinderen.... Al met al was het een geslaagde chaos. De rest van de middag heb ik uitgeteld op de bank gelegen. De komende week ga ik voortzetten zoals de vorige en ik hoop dat ik deze week met een kleiner groepje kinderen mag werken.

Paradise Gardens is een particulier bedrijf van 2 schatten van Engelse mensen. Zij dachten hier lekker te genieten van hun welverdiende pensioen. Nou, genieten doen ze zeker in hun paradijsje maar rustig is het niet. Ze hebben verschillende soorten dieren; Aapjes, vogels, wilde katten en zelfs een baby-luiaard! Al deze dieren zijn mishandels of bleken achteraf gezien toch niet zo geschikt als huisdier. Neem nou Lotti de Margay (grote wilde kat) Zij kwam bij PG in een kooi van 2 bij 2 meter. Daar in dat hokje werd ze lange tijd als huisdier gehouden. Haar staart heeft een permanente kronkel bij gebrek aan ruimte. Ze kon niet klimmen want haar spieren waren te zwak. (Deze dieren leven in het wild voornamelijk in bomen). Inmiddels is ze er een stuk beter aan toe dankzij Paul, de eigenaar. Hij heeft met haar getraind en gespeeld. (hij heeft er nog littekens van want het is niet bepaald een lief klein poesje). Nu spint Lotti weer van vreugde en heeft ze een prive zwembadje.