Donatie aan het project Chaska Wasi in Cusco.

Janine heeft een aantal weken in dit project gewerkt. Chaska Wasi is een opvangtehuis voor gehandicapte kinderen die ofwel door hun ouders op straat zijn achtergelaten of zijn verwaarloosd. Sommige kinderen zijn wees. Een gehandicapt kind in Latijns Amerika heeft helaas meestal geen goed vooruitzicht: gehandicapte kinderen worden vaak weggestopt en verwaarloosd: ouders hebben liever een kind dat kan meehelpen en bovendien schaamt men zich voor gehandicapte kinderen. In Chaska Wasi worden de kinderen opgevangen. De hulp van vrijwilligers is hier hard nodig omdat de leiding niet altijd de kinderen extra aandacht en liefde kan schenken en dat is juist wat deze kinderen nodig hebben.

Janine heeft onze donatie gebruikt om Darwin te helpen. Dit jongetje heeft een buikoperatie gehad.
Helaas is er iets van operatiemateriaal in zijn buikje achtergebleven waardoor zijn buik is gaan ontsteken.
Zijn buik leek wel een voetbal!
Darwin moet opnieuw geopereerd worden, maar daar had het tehuis geen geld voor.
Janine heeft met behulp van velen geld weten bijeen te zamelen.
Met deze bijdrage worden nu de kosten van de operatie van Darwin betaald.

Wij hopen dat Darwin snel herstelt van zijn operatie!

Donatie aan het project Centro Juvenil Marcavaille (jeugdgevangenis) in Cusco

Vera en Henk hebben een aantal weken in dit project gewerkt. Vera schrijft hierover: Centro Juvenil Marcavaille..een jeugdgevangenis in Cusco, Peru. Maar liefst 70 jongens van 12 tot 21 jaar wonen hier. Zij gaan er naar school en werken op een van de werkplaatsen. Slapen doen ze op een van de slaapzalen, waar een stuk of 10 stapelbedden staan. De jongens zijn er niet voor hun lol. Nee, justitie heeft ze daar geplaatst wegens een misdaad. Dit kan een roofoverval zijn maar ook moord. Merendeel van de jongens is er geplaatst wegens een seksueel delict (60%).Bovenstaande zijn maar wat cijfers en getallen, maar is het effectief? Niet onbelangrijk. Een vraag waar ik na 2 maanden werkervaring volmondig ‘ja’ op kan zeggen. Ikzelf heb het geluk gehad geluk enkele maanden in Nederland in een zelfde jeugdgevangenis werkervaring op te doen en twijfel nog steeds over de effectiviteit van het Nederlandse jeugddetentiesysteem.

De reden waarom ik hier volmondig ‘ja’ op kan zeggen is omdat ik jongens met eigen ogen heb zien veranderen. Van gesloten naar meer open, van op zichzelf naar omgaan met anderen, van onrustig naar rustig en van trots naar spijt. Oprecht spijt van hun daden. Oprecht spijt. Ja, ik herhaal het nog een keer omdat ik hier ontzettend van onder de indruk was. Ik heb jongens zien huilen op de schouder van de psycholoog, leraren, ouders, en spijt betuigen bij hun beden. Nog nooit heb ik dit eerder mogen zien in Nederland.
Uiteindelijk is dit het beste hulpmiddel in de jeugddetentie. Inzicht in eigen daden en morele groei. Spijt, schaamte en schuld zijn hier voorbeelden van. Als je deze gevoelens kunt bewerkstelligen doe je het in mijn opzicht geweldig als jeugdgevangenis zijnde.
Een zeer belangrijk persoon binnen deze instelling is Juan Carlos; de psycholoog van het centrum. Naar mijn idee is hij de sleutel naar verandering. Hij hanteert zijn eigen theorie. Zo staat de deur meestal open en kunnen jongens hun hart luchten wanneer zij dat willen. Door zijn rechtvaarigheid (hard straffen na overtreding in gevangenis), droge humor, energie en voor ieder positieve woorden is hij een erg gewaardeerd persoon.
Maar ook de leraren en leraressen met ieder een bijpassende bijnaam zijn op hun manier geliefd. Met heel hun hart hebben zij zich op hun missie gestort: de jongens helpen op weg naar een ‘beter’ leven. Naast lesgeven, horen hier natuurlijk ook het altijd fanatieke voetbal en dansfeesten bij!

Een ander punt wat mij opviel en wat ik ontzettend kon waarderen aan dit project is dat de jongens hun schoenen, kleding, eten en zelfs meubels zelf maken. Ook dit is psychologisch gezien van grote waarde. In Marcavaille is dit bittere noodzaak en geen therapie maar het zou in Nederland wel eens goed kunnen doen.
Godsdienst is zeer belangrijk voor de Peruanen. De 1e communie wordt dan ook uitgebreid gevierd. Ik mocht peetmoe zijn van Nicanor, erg speciaal. Godsdienst is voor hen een hoop op beter leven. Iedere slaapzaal maakt samen zijn eigen kerststal, compleet met dieren, landschap, heiligen. Een prachtig gezicht om te zien!
Geloven in een betere toekomst....mischien ook iets voor Nederland?

De donatie is in zijn geheel besteed aan nieuwe sportattributen voor de jongens!

Donatie aan de Bua gemeenschap in Ecuador

Maria heeft 6 weken gewerkt in de Bua gemeenschap om daar Engelse lessen te verzorgen. Haar verslag hieronder is in het Engels:
I lived for 6 weeks in the Bua Community in Ecuador with a Tsachila family. My host, Alfonso Aguavil, is also the director of their Tsachila Cultural Group. During the stay and mostly through him I have been exposed to the Tsachila life-style and culture and I have had the chance of meeting many more people. Despite a difficult beginning (you have to adjust to everything: language, climate, habits, food, spartan living conditions….) this interaction with the local people turned out to be a very interesting and positive aspect of my stay in Bua. During this time I worked as an English teacher in the local Abraham Calazacon school. The school is bilingual and both Spanish and Tsafiki (the local indigenous language) are taught, along with the basics of the Tsachila culture. Two hundred and fifty children attend classes, divided in 9 levels. The children come from various backgrounds: some are Tsachila, and they often paint themselves according to their tradition and the girls often wear their colorful typical skirt, whereas others come from mixed or “mestizo” (Spanish-non indigenous) families.

I taught mostly in “El Jardin”, the kindergarten, attended by 4.5 to 6 years old children, and I have also given or followed lessons in all the other grades. When I suggested that I could also give classes to the teachers, I was met with great enthusiasm and we started from the following day.

This work has given me not only a great teaching experience, but also a good opportunity to observe the local teachers at work and to know all the pupils and, as a result, I was able to gauge the local school problems from the inside.

I was the first foreigner who actually worked in the school and this caused great interest: the children were very curious and they came to me with all sort of general questions on my country and my life but they also had a lot of questions on the English language, some just wanted to hear me speak English, and the teachers were very interested in finding out more about teaching methods and facilities available elsewhere. I have also extensively spoken with the school director about the problems I observed and encountered and he always responded positively with interest and eagerness to collaborate.

A 6-week period was just enough to get used to the place, understand the problems and try and think of alternatives and possible solutions. It takes time for any Western volunteer to gauge the local reality and adjust accordingly: the differences in the socio-economical situation, living conditions, environment and educational standards are so great that one has to get a feel for the local reality before setting out with any concrete and reasonable plans. The living conditions at home are on average rather poor from different points of views, including hygiene and nutrition. Most children have no educational toys or no toys whatsoever, no colors to paint and they never see any books or magazines (the parents are often uneducated).

Moreover, it takes a while to build up a relationship with the pupils. The children in the “Jardin” started relaxing with me only after a few weeks: only at that point I was called in for any problem, they told me their little stories, they all wanted to play with me and get me involved as much as possible in their daily activities.

Teaching English is still way behind in Bua and this is partially due to the lack of skilled teachers. The present English teacher sat in my class as a beginner and despite knowing a few words and short phrases she was not able to speak the language at all. Teachers of other subjects were better prepared, but by spending their whole working life in a small school with little contacts with the outside world they are never challenged or confronted with any educational issue.

At the end of this period I have elaborated, with the project coordinator in Quito a questionnaire for the teachers, aimed at gaining insight into their views of the school situation and of its problems from their own perspective.

The results of the questionnaire showed that almost all teachers do not think they have adequate didactical and pedagogical knowledge and they feel the need for keeping up to date with educational issues and methods. The Foundation in Quito is currently working on these issues.

The teachers also think that the teaching material they have is not adequate. It has to be kept in mind that there are no extra resources besides the textbooks and the children have no other books they can consult at school or at home, no computers, no Internet access. Possible solutions would be the search for different options (for example other schoolbooks available in the country) and consider the possibility of providing separate textbooks for Tsafiki and the Tsachila culture as well as for English. Help could also come in the form of didactical material so that a library could be set up consisting both of consultation material for the teachers and/or the children on various specific topics and also short stories for reading practice.

The teachers are mostly happy with the work of volunteers and would like more people to join the school to help further with teaching English and when possible other subjects, like Geography, Natural Sciences, Health and Hygiene and provide support in teachers training. To work in any of the above subjects, a good knowledge of the Spanish language would be required. The director agreed that extra hours should be included in the roster, but it is not yet clear if this will be implemented and when.

Furthermore, it is not possible to give extra attention to children that started attending school late or are anyway behind. There are simply no resources for helping them. Consequently, there are children who still cannot write properly, or even copying from the board in level 7-8. Even a large number of children who have already finished class 9 are still very slow in writing and reading. The teachers have agreed that they could put in a few extra hours to help these children beyond normal school time. More volunteers, ideally all along the school year could help the already busy and too few teachers. Besides of the educational issues, the school needs a lot of help to improve the infrastructure which is at present, to say the least, very basic:

• The buildings are not properly insulated (for sounds nor temperature).
• Either there is no electrical wiring or, when present, it is not functional or appears very unsafe.
• Desks and chairs are insufficient in number and falling (or already fallen) apart, and the children often have to squeeze in a very small space (three in the space of two) or to sit in plastic chairs with no desks.
• The bathrooms have no water. Once or twice a day the children take turns to flush the toilets with a bucket of water and once in a while with detergent. A few ecological bathrooms may be built in the near future enough support is found.
• There is no first aid kit. In case of minor injuries nothing is done, whereas in case of serious ones the children have to be transported to the nearest town Santo Domingo , which is about 30 minutes away by car, 50 with public transportation (there are usually no cars at school). The problem is not just to buy a kit, but also to provide fist aid knowledge for the teachers on how to use it.
• The water the children drink comes from a well and is not boiled and hence it is not safe.

It has to be kept in mind that the school has no funds besides the meager income of the cafeteria and hence adressing any of these issues is not within easy reach. Further help from volunteers would therefore be useful on any of the above mentioned problems.

Sponsorprogramma middelbare schoolkinderen in Estero de Platano, Ecuador.

Jira is 14 jaar en zit op het Colegio Tonchigue in Estero de Platano. Haar lievelingsvak op school is wiskunde. Ze wil heel graag toerisme studeren nadat ze haar middelbare schoolopleiding voltooid heeft. Haar laatste jaar op de lagere school was ze de beste studente en om die reden is zij geselecteerd om een beurs te krijgen zodat ze toch ook naar de middelbare school kan. Haar ouders kunnen zich het schoolgeld niet verooloven.

Jira's ouders hebben een kleine boerderij en daarnaast verdient haar vader bij als timmerma. Jira helpt veel thuis en vindt het ook leuk om met haar broertjes dingen te ondernemen. Een andere hobby van Jira is koken. Ze helpt haar moeder daarbij veelvuldig! Haar moeder heeft in een hotel gewerkt in de keuken en heeft nu plannen om zelf een restaurantje of gaarkeuken te beginnen in de gemeenschap.